Toen ik een kind was, keek ik naar “The Jetsons” en “Lost in Space” en stelde ik mezelf voor dat ik als volwassene leefde in een wereld vol geavanceerde technologie: vliegende auto’s, zelfreinigende kamers, hogesnelheidstreinen, persoonlijke jetpacks en intelligente robots die elk probleem in een oogwenk kunnen oplossen.
In plaats daarvan kreeg ik Google (nu met vervelende en vaak onjuiste AI-functies), meer files, Roombas, te veel toegangscodes/tweefactorauthenticatiesystemen en een stel gemotoriseerde ijskisten verspreid over de trottoirs.
Dit laatste werd onlangs, gelukkig tijdelijk, verboden in Glendale. Lees over de stad komende moratorium bij de bezorgrobot juichte ik zelfs. Ik haat ze echt.
Ik weet het, ik weet het, ze zijn schattig, met hun grote ‘ogen’ en de vastberadenheid van een peuter die op haar hurken zit terwijl ze lopen, en telkens pauzeert bij het herberekenen als ze een stoeprand, straatnaambord of cafétafeltje op de stoep tegenkomen. Als ik ze haat, voel ik me net de mensen die kinderen van bruiloften verbieden of snauwerige opmerkingen maken over honden die overal verschijnen (twee dingen die ik nooit zou doen).
De bezorgrobot van Serve Robotics gaat op 13 februari aan de slag. Ze navigeren autonoom met behulp van LiDAR en hebben alleen menselijke tussenkomst nodig als ze vastzitten, beschadigd of ernstig beschadigd zijn.
(Myung J. Chun / Los Angeles Times)
Maar hoewel ik graag hondenuitlaters, kinderwagens en andere langzaam bewegende/ruimtenodige voetgangers onderdak geef, ben ik minder blij om dat te doen voor kleine, bedrogen metalen dozen terwijl ze zich door kuilen en scheuren in het trottoir slingeren op een “heroïsche” missie om voedsel te bezorgen bij iemand die misschien minder dan anderhalve kilometer verwijderd is van de bron.
En het is niet alleen maar ongeduld. Ik maakte onlangs deel uit van een gevecht tussen twee Coco-bots die tegenover elkaar liepen op het kleine trottoir voor Cafe Figaro. Enkele minuten aan files dwongen sommige mensen de straat op; nog veel meer, waaronder mijn man en zijn wandelstok, waren bezig met potentieel gevaarlijke stotterende stappen rond de twee kniehoge voertuigen, die willekeurig maar niet-communicatief bewogen.
Een van hen voert om zijn eigen redenen de Amerikaanse vlag – misschien wil hij later Mars-ontdekkingsreiziger worden.
Leveringsbots, waaronder die van Coco, een bedrijf dat in 2020 werd opgericht door twee afgestudeerden van de UCLA, bestaan al heel lang. De eerste implementaties waren echter kleinschalig en stuitten vaak op problemen. Robots die vastlopen of moeite hebben om te komen nieuwe Bird-scooter — goede ideeën die in de praktijk problematischer bleken.
De afgelopen twee jaar zijn de modellen echter verbeterd toenemende aanwezigheid; Coco, dat zich over het hele land heeft uitgebreid, heeft onlangs een een groter, krachtiger model van de volgende generatie.
Coco 1, links, met de nieuwe Coco 2 (Next Generation) op het hoofdkantoor van Coco Robotics in februari in Venetië. Coco Robotics lanceert zijn volgende generatie volledig autonome bezorgrobot, Coco 2.
(Kayla Bartkowski / Los Angeles Times)
Veel mensen zijn dol op Coco en andere bezorgrobots, die bezorgers die het verkeer verstoppen en veel uitlaatgassen uitstoten, vervangen door groenere alternatieven.
Anderen doen dat niet en beschouwen bots als trottoirongedierte creëert gevaar en banen van mensen afpakken. Verschillende steden, waaronder Chicago, Toronto en San Francisco, hebben verboden ingevoerd; Glendale kiest, net als Long Beach onlangs deed, voor een minder draconische aanpak door het gebruik van robots stop te zetten terwijl stadsambtenaren een regelgevingskader bedenken.
Veel succes daarmee. De e-bike-rage, die ertoe leidde dat veel mensen, waaronder kinderen, in het ziekenhuis belandden alarmerend niveautot dusver schendt soortgelijke regelgevingskaders. Net als bij bezorgrobots zorgen de mogelijke voordelen van elektrische fietsen – milieuvriendelijk, minder verkeer en veel rijplezier – voor een vraag die groter is dan de gevaren die de populariteit met zich meebrengt.
In tegenstelling tot e-bikes, of elektrische scooter vóór hen hadden bezorgrobots geen wijdverbreide fysieke schade veroorzaakt. Zelfs mijn eigen gevoelens ten opzichte van de gemotoriseerde metalen koeler werden gevoed door zowel existentiële teleurstelling als persoonlijke wrok.
In veel opzichten is de hightech toekomst waar ik als kind van droomde werkelijkheid geworden: we hebben computers in onze zakken, zelfrijdende auto’s, vingerafdrukken en gezichtsherkenning, en spraakgestuurde afstandsbediening voor alles. We kunnen misschien niet teleporteren, noch fysiek, noch via een hologram, maar we kunnen met bijna iedereen waar dan ook zoomen of videochatten. ChatGPT is niet bepaald JARVIS, maar het is iets. Hogesnelheidstreinen en bijna alle verbeteringen in het massavervoer zijn nog steeds niet mogelijk in de Verenigde Staten, maar we kunnen ze elders wel ervaren.
Matt Wood, een supervisor van Serve Robotics, reed de robot eerder dit jaar naar een opslagplaats op de parkeerplaats van het bedrijf, waar hij samen met 26 andere robots per bestelwagen naar een verder gelegen servicelocatie zou worden vervoerd.
(Myung J. Chun / Los Angeles Times)
Het probleem is natuurlijk dat de werkelijkheid veel ingewikkelder is dan de futuristische visies die worden verkocht door ‘The Jetsons’, ‘Minority Report’ of culturele marketeers uit Silicon Valley. Net als bij e-bikes creëert elke vooruitgang een groot aantal nieuwe problemen: hackers, identiteitsdiefstal, systeemstoringen, verhoogde energiebehoeften. Arbeidsbesparende apparaten zijn zeldzaam – in plaats daarvan wordt arbeid overgedragen van de ene afdeling naar de andere, van het lichaam naar de hersenen, of worden de normen verhoogd – wanneer het wassen machinaal wordt gedaan, moet de operator ervoor zorgen dat alle kleding helder, zacht, geurig en vlekvrij is, net zoals de smartphones van het bedrijf 24/7 beschikbaar moeten zijn. Hoe moeilijk kan het immers zijn om een sms te beantwoorden?
Bezorgrobots zijn teleurstellend in hun realiteit en zorgwekkend in hun symbolische implicaties. Nu allerlei beperkende industrieën en AI de posities op instapniveau bedreigen, zijn veel mensen bezorgers geworden, hetzij fulltime, hetzij als een economisch noodzakelijke bijverdienste. Zijn robots kom ook voor hen? En gaan we ze allemaal negeren en foto’s op Instagram plaatsen zoals zij dat doen?
Er is nog veel te doen in deze relatief nieuwe en kleine industrie, die tot nu toe nog steeds een leuke en nieuwe manier is om een salade of wat etenswaren binnen te krijgen. Degenen die bang zijn voor de overheersing van de robotwereld kunnen moed putten: net als AI-acteur Tilly Norwood hebben deze kleine jongens beperkte vaardigheden. Ze bewegen niet erg ver of erg snel; ze raken gemakkelijk beschadigd en vervormd (vooral in Philadelphia). Als zij de niet-menselijke voorhoede van de vijand zijn, hoeven we niet zo bang te zijn.
Naarmate het aantal en de omvang van deze robots toenemen, zien hun grote, onschuldige ‘ogen’ en schattige ontwerpen er echter intimiderend uit. Zoals Albert Brooks zei in “Broadcast News”: “Hoe denk je dat de duivel eruit zou zien als hij bestond… hij zou charmant zijn, hij zou vriendelijk en behulpzaam zijn.”
En bezorg je lunch.
