Morgan Dreiss, op redactieredacteuren in Orlando lijden aan een ernstige ADHD die volgens hen vereist dat ze altijd ‘ten minste drie dingen tegelijk doen’. Het resultaat? Dagelijks gemiddelde scherm tijd vanaf 18 uur 55 minuten.
“Ik lees een boek of speel een spel van wakker worden tot gaan slapen,” vertelde Dreiss aan WIRED. Wat ze lezen komt uit de bibliotheek-app Libbyboeken tellen dus mee voor de algehele schermbetrokkenheid. Dreiss schakelt momenteel de automatische vergrendelingsfunctie van zijn telefoon uit, zodat ze een mobiel spel kunnen blijven spelen dat $ 35 betaalt voor elke 110 uur ingelogd. (Ze hebben tot nu toe ongeveer $ 16 verdiend.)
Door de jaren heen studies heeft bevallen zorgwekkende gegevens over de potentiële negatieve impact van overmatige schermtijd op beide lichaamsbouw En cognitieve gezondheid. De zorgen over de neurologische ontwikkeling en geestelijke gezondheid van jonge mensen die aan hun telefoon gekluisterd zijn, zijn enorm geworden wetgevend En strijd in de rechtszaal; onlangs was de jury uit op Meta en YouTube verantwoordelijk om hun platforms te ontwerpen met verslavende functies.
Terwijl de vraag of iemand ‘klinisch’verslaafdrichting zoiets als sociale media is nog steeds een gespreksonderwerp hevig geschiler lijkt dit decennium een brede consensus te bestaan dat de samenleving beter zal worden minder scrollen. Aan de meer extreme kant zijn er wel virtuele gemeenschap voor wie strategieën worden gedeeld gooi de smartphone weg En digitale detox-retraite waar geen enkele melding u kan vinden.
Maar er zijn mensen, zoals Dreiss, die de opkomende wijsheid over het verminderen van de schermtijd verwerpen. Je zou ze ‘screenmaxxers’ kunnen noemen. Niet dat ze een totaalconcept hebben van hun gewoonten; Journalist Taylor Lorenz behoort misschien tot de minderheid van screenmaxxers die het willen plaatste het scherm rechtstreeks in zijn hersenenzoals hij onlangs toegaf aan WIRED. Het is alleen zo dat ze, om verschillende redenen, altijd hun apparaten gebruiken, en ze zien het niet als een probleem.
Natuurlijk is een deel van de vergelijking werk. Corina Diaz, 45, woont in een afgelegen bosgebied in Ontario, Canada, werkt in videogamemarketing en doet influencer-management voor game-uitgevers. “Dus er wordt veel tijd naar gekeken”, zei hij.
Diaz ontmoette haar man online in 2005 en kreeg drie jaar geleden een kind. Haar schermtijd nam toe toen ze op vreemde uren wakker werd vanwege haar pasgeboren baby, zei ze.
Maar Diaz is al sinds de jaren negentig op zoek naar online vriendschappen, toen dat betekende dat hij moest profiteren van tools als Internet Relay Chat en bulletinboardsystemen. “Ik heb altijd het gevoel dat een scherm, telefoon of iets anders, mij verbindt met de dingen waar ik om geef”, zei hij. “In het bijzonder sociale nichegroepen die geen goede mainstream-zichtbaarheid hebben.” Nu hij twee en een half uur buiten Toronto, de dichtstbijzijnde grote stad, woont, is zijn scherm ‘een levensader’ geworden, zegt hij.
Daniel Rios bevindt zich ook in een vergelijkbare positie. Hij is een computerprogrammeur en woont in het Zuid-Amerikaanse land waar hij opgroeide na vele jaren in het buitenland te hebben gewoond. De meeste van zijn vrienden verhuisden en kwamen niet meer terug.
Als gevolg hiervan blijft Rios in contact met mensen via Discord, zijn belangrijkste sociale kanaal. Omdat hij niet in de stad woont, verlaat hij zelden het huis en vullen schermen zijn dagen – hoewel hij zegt dat het “moeilijk te kwantificeren” is hoeveel uren die activiteit in totaal bedraagt. “Als ik niet achter een computer (desktop) werk, speel ik achter de computer of kijk ik tv”, zei hij. “Als ik niet achter de computer zit, kijk ik naar mijn telefoon. Als ik niets van het bovenstaande doe en ik ben het huis uit, luister ik waarschijnlijk nog steeds naar iets op mijn telefoon.”
