De eerste keer vroeg mijn zoon of hij mocht fietsen in de buurt met zijn vrienden aarzel ik. Zijn vriend balanceerde zijn fiets, één voet op de grond, ongeduldig wachtend op antwoord. Ik keek naar mijn achtjarige zoon, zijn ogen groot van hoop, en elk instinct in mij wilde nee zeggen.
Het is te gevaarlijk. Hij zou door een auto kunnen worden aangereden. Of ontvoerd.
In plaats daarvan haalde ik diep adem en zei: ‘Je kunt een blokje om lopen. En de hele tijd bij elkaar blijven.’
Mijn zoon balt zijn vuisten als teken van overwinning, gevangen in zijn helmen sprong op zijn fiets. Ik hoorde een half uur niets van hem, en gedurende die tijd maakte ik me de hele tijd zorgen.
Toen hij ademloos en gelukkig thuiskwam, wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt.
Hij begon om meer schermtijd te vragen als hij niet buiten was
Ik kocht een high-end walkietalkie voor hem en… GPS-tracker zodat ik zijn verblijfplaats kan controleren en met hem kan communiceren de volgende keer dat hij vertrekt.
Fietsen werd die zomer gemeengoed onder vier jongens uit de buurt die bijna even oud waren. Behalve fietsen, zij spelen in onze tuinin bomen klimmen en zelfgemaakte ‘wapens’ maken.
Na ongeveer twee jaar begon de “fietsbende” te ontbinden. Er komt een kind bij wonen. De oudste verloor zijn interesse. Uiteindelijk is ook mijn zoon gestopt met fietsen. Hij blijft vaker binnen en verlaat zelden het huis. In plaats van zijn grenzen te verleggen in het vrije spel, begon hij te bedelen meer schermtijd.
Ik mis de dagen van de ‘fietsbendes’, dus toen één van hen buurkinderen en zijn broertje weer gingen rijden, was ik klaar om mijn zoon – en nu mijn 8-jarige dochter – mee te laten gaan.
Ik stel grenzen met mijn kinderen over hoe ver ze kunnen gaan
Ik weet dat fietsen gevaarlijk kan zijn – mijn man werd als kind aangereden door een fiets, net als mijn jongere broer, en toen ik twintig was, werd ik aangereden tijdens het joggen. Auto’s letten niet altijd op, zeker nu met sms’en. Mijn kinderen en ik praten erover dat ze te allen tijde heel bewust moeten zijn. We bespraken ook het gevaar van vreemden, en mijn zoon heeft nu een GPS-trackinghorloge.
Toch is het, zelfs met deze voorzorgsmaatregelen, niet eenvoudig om mijn kinderen de wijde wereld in te sturen – maar het alternatief is dat ze binnenshuis opgesloten worden of in onze achtertuin worden opgesloten. De ‘fietsbende’ in onze buurt bestaat inmiddels uit maximaal zeven kinderen. Er is veiligheid en zichtbaarheid in cijfers, wat mij enige troost geeft.
Nu laat ik mijn kinderen een halve kilometer van ons huis fietsen als ze met andere kinderen uit de buurt zijn. Als mijn zoon met zijn 13-jarige vriend in onze buurt is, laat ik hem een stapje extra doen. Ze fietsen naar de plaatselijke kerk om naar de theateroefening van een vriend te kijken, naar de school van mijn zoon om de band te oefenen, of zelfs om de plaatselijke taekwondo-les te volgen.
Mijn kinderen door de buurt laten dwalen is goed voor hun geestelijke gezondheid en relaties
Hoewel ik er bang voor ben om mijn kinderen te laten fietsen, weet ik dat dit het tegenovergestelde effect op hen heeft. Uit onderzoek blijkt dat naarmate de onafhankelijke speeltijd de afgelopen decennia is afgenomen, angst en depressie nemen toe onder schoolgaande kinderen.
Mijn oudste is minder angstig en zelfverzekerder dan ooit. Ik ben er zeker van dat het fietsen hem ook een grotere verantwoordelijkheid heeft geleerd, aangezien hij op zijn kleine zusje moet passen als ze met hem uitgaat. Dit dwong hem ook om praktische vaardigheden te leren, zoals het repareren van fietsbanden.
Mijn 8-jarige kind is een energiek kind en houdt van bewegen. Fietsen met de kinderen van de buren kostte hem veel energie. Hij voelde zich ook ouder en ‘cooler’ toen hij met de oudere kinderen omging.
Het helpt ook de band tussen hun broers en zussen door samen tijd door te brengen met het doen van activiteiten waar ze allebei van genieten.
En eerlijk gezegd wordt de rustige tijd in mijn huis, vooral als hun broertje een dutje doet, zeer gewaardeerd. Ik denk dat het ouderschap makkelijker moet zijn geweest voordat we kinderen binnen gingen houden – en ons over van alles zorgen gingen maken.
Het is niet gemakkelijk om mijn kinderen de echte wereld in te laten gaan, maar ik ben blij dat ze de onafhankelijkheid kunnen hebben die ik als kind in de jaren negentig had.
